Hastanelerin o sıkıcı koridorlarıyla 16 Eylül 2007 Pazar günü tanıştım. Annemin rahatsızlığı nedeniyle. Ondan önce anlatılırdı ama o kadar da değildir der inanmazdım bu sistemin düzensizliğine,yetersizliğine. Annemi yüksek tansiyon,baş dönmesi ve bilinç kaybı şikayetiyle götürdük hastaneye. Gittik acil servise. Hiçbir görevli gelmedi. Kendimiz oradan bir tekerlekli sandalye bulup annemi içeri taşıdık. Hala bir görevliyle henüz karşılamamıştık. Şikayeti söyleyip kaydını yaptırdık. Muayene odasına götürdük. Yatağa yatırdık bu arada henüz hiçbir görevli yok. Daha sonra aheste aheste bir hemşirenin bize doğru geldiğini gördük. Zar zor tansiyonunu ölçtü. Tansiyon 20ye 16ydı. Sizce böyle yüksek bir tansiyon hastaya hasar vermez mi? Ve hasar olup olmadığı tomografi çekilmeden veya ne bileyim en ufak bir test yapmadan anlaşılabilinir mi? Ve küçük bir serum bu hastayı iyileştirebilir mi? Tansiyon hastalığının felç,ölüm gibi büyük şeylere neden olduğunu herkes bilir. Ancak doktor küçük bir serum verdi ve bizi eve gönderdi.

Ne olduysa o akşam oldu. Annem sabah kalktığında yürüyemiyordu. Bilinci ise tamamen kapalıydı. Apar topar tekrar hastaneye gittik ama bu sefer farklı bir hastane. Oradakiler ise ayrı bir alem. Acil serviste doktor yoktu. Altı saat acilde bekledik. Hemşireler yerlerinden kalkmayacak ya,serumun nasıl kapatılacağını filan gösterdiler. Altı saatin sonunda doktor bey zar zor gelebildi. Ve yatışını verdi annemin. İki hafta yattı annem hastanede. Serviste bir sorun yoktu. Her şey olması gerektiği gibiydi. Ama annemin beyni o kadar gecikmenin sonunda alacağı hasarı almıştı.Yani konuşması bozulmuş,yaptığı günlük işleri unutmuş,kendi başına hareket edemez olmuştu.Yani artık bir çocuk nasılsa o da öyleydi.Olan olmuştu artık ve bundan sonra tekrarlamaması için çabalayacaktık. Oradan çıktıktan sonra Tıp Fakültesinde bir profesöre götürdük. Bu doktor,diğer doktorun verdiği tansiyon ilacını kesti. Kullanmasına gerek yok dedi. Ama benim annem tansiyon yüzünden bu hale gelmişti ve şimdi bize tansiyon ilacını kullanmasına gerek yok deniliyordu. Profesör bu insan, alanında en yüksek rütbeli yani en bilgili kişi. Peki dedik ve kullanmadık. Şubat ayında annemin tansiyonu birden yükseldi. Ve düşürebilmek için hiçbir ilacı yoktu. Tekrar gittik acile. Tomografi çekilirken annemin beynine bir anda oksijen gitmemiş tansiyon yüksekliği yüzünden. Vücudu kasılmış. Ve saniyelik bir müdahaleyle zor döndürmüşler hayata. Epilepsi teşhisi koydular. Bu nöbetin epilepsi nöbeti olduğunu söylediler. Yine yattı hastanede.Sonra EEG denilen testi çektiler. Ama aylar sonra alabildiğimiz sonuçta epilepsi olmadığı ortaya çıktı. Yani o profesörün tansiyon ilacını kesmesi yüzünden annem ölümden döndü.

Ve ben sonradan öğrendim ki bu hastalıkta ilk 6 saat içinde tedavi çok önemliymiş. Eğer o akşam ilk götürdüğümüz hastanede tedavisine başlansaydı annem şu anda o kadar zorluğu çekmemiş olacaktı. Konuşmasında,iş yapmasında engel oluşturacak bir şeyi olmayacaktı.

Şimdi soruyorum o doktorlara: Annemin hayatıyla oynamaya,bizi bu kadar üzmeye ne hakkınız vardı? Madem orda bir işe yaramayacaksınız neden doktor oldunuz? Nerde kaldı yemininiz?Siz görevinizi tam anlamıyla yapmıyorsanız sizi denetleyenler neden görevinin başında değil?Onlar neden işlerinin gereğini yapmıyorlar? Sağlık en önemli şey hayatta. Ve sizin insanların sağlığıyla bu şekilde oynamaya hiç hakkınız yok. Sizi şimdi şikayet etsem ne işe yarayacak? Bir sonuca ulaşacak mı? Annemin sağlığını geri getirecek mi? Yaşadıklarımızı bize unutturacak mı? Bana bu sorularımın cevabını kim verebilecek?