Tanıdığım bir aileden örnek vereyim. Çocuğu 3-4 yaşlarında, başka kardeşi yok. Ve kitaplardaki bilgilere göre yetiştiriliyor. Dans dersleri, kreş gibi yerlere götürülüyor. Bu tür etkinlikler çocuğun sosyal yönden olumlu gelişimi; bedensel  ve zihinsel gelişimi için yapılır. Bu çocuğun zihinsel ve bedensel yönden gelişimi iyi fakat insanlarla iletişimi hiç iyi değil, paylaşımı yok denecek kadar az. Her şey kendi istediği gibi olacak. Aksini isterseniz size zarar vermek için her yolu deneyen bir çocuk. Bu çocuk bu şeklide büyürse ne olacak? Dünyanın kendi etrafında döneceğini zanneden; her şeyi, herkesi kendi isteğine göre yönlendirmeye çalışan; etrafındaki insanları sıkan ve kendinde uzaklaştıran biri olmaz mı? Daha sonra işin aslını anladığında, hayal kırıklıkları yaşadığında toparlanabilir mi?

Şimdi diyeceksiniz ne kadar geniş düşünüyorsun diye. Hemen açıklamasını yapayım: Bizden sonra gelen kuşağı bir inceleyin. Her an depresyona girebilecek, en ufak bir şeye bile tahammül edemeyen, ailesiyle ilişkisi kopuk, asi bir kuşak gelmiyor mu? Bir de bu kuşağın eğitilme yöntemlerini inceleyin. İşte yukarda anlattığım gibi eğitiliyor. Bunları bir kenara koyup bir de kendi kuşağınızı inceleyin. Ya da biraz daha eskiye gidip babanızın, annenizin kuşağını, onların eğitilme tarzını inceleyin. Ebeveynlerimiz her zorluğa karşı durabilen, güçlü insanlar değiller mi? Ama onlar dedelerden veya büyükanneden görülen yöntemlerle yani eski yöntemle yetiştirilmişler. Bu kıyaslamayı yapın. Sizce hangisi doğru?