Dramatik Olaylara Acımak Yeterli Mi?

MAT_ROCK23

ACIMAK !

Erich Maria Remarque, “İnsanları Sevmelisin”in bir yerinde şöyle der :

"Yanıbaşında birisi ölürken sen bunu duyamazsın. Dünyanın bahtsızlığı da budur işte. Acımak ıstırap değildir. Acımak, başkasının felaketi karşısında duyulan gizli bir sevinçtir. Bu felaket kendimize veya sevdiğimiz birisine gelmediği için aldığımız rahat bir soluktur."

* * *

Evet, biz acıyoruz bugün... Sadece acıyoruz !..

Irak'ta işkence görenlere, ölenlere acıyoruz !..

Afrika'da kendi idrarını içerek susuzluğunu gidermeye ; bir avuç pirinçle karnını doyurmaya çalışan, bir deri bir kemik kara insana acıyoruz !..

İstanbul'un göbeğinde, elinde iki paket kağıt mendil, yaşam savaşına düşmüş ilkokul çağındaki yavruya acıyoruz !..

Kar yağdığında belediyenin donup ölmesinler diye parklardan topladığı evsizlere acıyoruz !..

Dağıtılan yardım malzemesini kapabilmek için birbirini ezen yoksula acıyoruz !..

Gelecek güvencesi olmayan işçiye, güvencesiz bir işe bile dünden razı olan işsize acıyoruz !..

Ve daha böyle bir çok şeye acıyoruz !..

Sadece acıyoruz !..

* * *

Aslında “gizli bir sevinç” değil mi acımamız ?

Bu felaketlere maruz kalmadığımız için aldığımız bir rahatlama soluğu değil mi ?

Bir tür kendimizi avutma yolu, bir kaçış değil mi ?

Aslında belki de kendimize, çaresizliğimize ya da bu çaresizliğe sığınmışlığımıza acımamız gerekir !..

Kimbilir belki de o zaman, sadece acımanın yetersizliğinin bilincine varabileceğiz...
_________________

KeŞfEdİlmEyEn fetHEDILEMEZ...

Reklamlar · Tarih: Per Ağu 21, 2008 8:00 pm Mesaj konusu: Reklamlar

lacivert_26

Peygamberimizin çok güzel bir sözü vardır. Bu sözünde eğer yanı başımızda kötü bir olay meydana geliyorsa elimizle düzeltmeye çalışmamızı emreder. Yani gücümüz yettikçe elimizden geldiğince bizzat o kötülüğü düzeltmeliyiz.
Buna gücümüz yetmiyorsa dilimizle o kötülüğü düzeltmemiz gerekir, yani uyarmamız gerekir bu kötülüğü yapanları.
Buna da gücümüz yetmezse eğer,Peygamberimiz en azından o kötülükten kalben nefret etmemiz gerektiğini öğütler ama bunun da imanın en zayıf derecesi olduğunu belirtir.
Biz maalesef gördüğümüz üzücü kötü olaylar karşısında artık hep "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" felsefesiyle yaşar olduk. Günün birinde o yılanlar bize dokununca aklımızın başımıza gelmesi çok geç ve çok acı olacak...
_________________
cennetlik duygularla cehennem oldum kaldım
yandım,yandım,yandım....

marmelade · Yeni Üye Kayıt:17 - 08 - 2008 Mesajlar: 69 **Offline**

herşey ALLAH'tan ve ALLAH'tan gelen şeylere nasıl olur da acıyabiliriz ki? bir dengesizlik var gibi.

diplomat

Lacivert_26'ya aynen katılıyorum,özellikle Türk insanı inisiyatif alma konusunda epey çekingen davranıyor.Aman ilk taşı ben atmayayım şeklinde bir anlayış hakim,bazı konularda herkes bu böyle gitmez diye içinden homurdanırken,harekete geçip işi fiiliyata dökmek konusunda son derece kötü bir karneye sahibiz.

dem

sevgili lacivert_26 çok güzel anlatmışsın olması gerekeni..ama ben üzülerek söylüyorum ki imanın en zayıf olduğu şeyi yapmakla yetiniyorum sadece ve elimden ne geliyo ki diyerek kandırıyorum kendimi..
_________________
-kendisi bir garip melek-